„Zerwał się z prymitywnego legowiska, chwycił strzelbę, rozejrzał się dokoła. Nie dostrzegł sylwetki wartownika. Ruszył na obchód zataczając wokół wozu coraz większe kręgi. Carty ego nie odnalazł.
„Na pewno zasnął — pomyślał ze złością — i chrapie teraz w jakiejś dziurze. Już ja mu powiem do słuchu!"
Począł wołać, ale z takim tylko skutkiem, że obudził współtowarzyszy. Derek Carty jakby pod ziemię się zapadł. Gniew Karola teraz zamienił się w niepokój. Pobiegł nad wodę, gdzie zostawiono na noc konie i muły. Muły dostrzegł od razu. Koni nie było!
Pościg
— Może znalazł lepsze pastwisko i tam zaprowadził konie — wyraziła naiwne przypuszczenie Jessie Heart.
Abel machnął lekceważąco ręką.
— Gałgan uciekł! Po prostu uciekł! Jak myślisz, ojcze
—Trzeba ścigać. Weź Katy i spiesz się, synu. Rzucili się do szukania siodła, wszyscy naraz,
co nie przyspieszyło, ale opóźniło jego znalezienie. Heartowie, jak to się mówi, popadli w desperację. I trudno się temu dziwić. Utrata obu wierzchowców równała się przedłużeniu wędrówki. Dla dwu pozbawionych koni osób nie było miejsca w wozie, co najmniej jeden musiałby iść pieszo.
W rozgardiaszu, jaki powstał, jeden Karol zachował zimną krew. Być może dlatego, że taką już miał naturę; być może dlatego, że strata nie dotyczyła go bezpośrednio. To on właśnie przygnał muła znad wody, znalazł siodło i uprząż. Kiedy Abel wkładał nogę w strzemię, „zaczekaj" — powiedział.“(11)