„Z okien swej nowej kryjówki patrzyłem na niedalekie obozowisko sowieckie i baterie artylerii, ustawione na polu za ogrodem, z lufami skierowanymi na Lwów.
Starania moje, aby przedostać się do miasta w nocy, poprzez [pozycje] wojsk bolszewickich, spełzły na niczym, gdyż w ostatniej chwili [umówiony] już przewodnik wycofał się z imprezy. Zacna pani X, która ryzykując siebie i swoją rodzinę, dała nam przytułek w swym domu, zwróciła się do mnie w pewnej chwili, informując, iż komenda sowiecka urzędowo [zagroziła] mieszkańcom Dublan karą śmierci za ukrywanie oficerów polskich. [Nie tając] bynajmniej przede mną, że bała się o życie męża, prosiła, [bym wziął pod] uwagę powstałą ciężką sytuację. Zaczęliśmy wobec tego na [mapie] studiować marszrutę ku granicy węgierskiej.
Rankiem dnia 22 września opuściliśmy z podpułkownikiem Demlem nasze tymczasowe schronienie. W pierwszej wsi za Dublanami dowiedzieliśmy się o kapitulacji Lwowa.
W tej samej chwili o kilka kilometrów dalej, gdzieś nie dochodząc wsi Prusy, kolumna porwana wbrew moim perswazjom natknęła się na cały pułk czerwonej kawalerii. Podobno wdano się w pertraktacje... zaufano sowieckiemu słowu...
Wczesnym rankiem dnia 21 września Dublany zostały zajęte przez dywizję jazdy i przez jednostki pancerne Czerwonej Armii. Do szpitala, gdzie przy pomocy profesora T. znaleźliśmy chwilowe schronienie, przybył oddział sowiecki i zajął gmach na użytek wojsk okupacyjnych. Nic więc dziwnego, że zaledwie zdążyłem zasnąć, zostałem obudzony przez profesora, który przyniósł nam ubrania cywilne i wzywając do pośpiechu zapowiedział wyprowadzenie nas tylnym wyjściem na konspiracyjną kwaterę w mieszkaniu prywatnym.“(1)