„W godzinach przedwieczornych samochód podwozi mnie w pobliże miejscowości. — Good łuck — życzy instruktorwłamywacz i po chwili zostaję sam na drodze. Do zapadnięcia nocy przyczajam się w pobliskich krzakach, potem skrycie podążam do urzędu. W kieszeniach pęki wytrychów i tak zwana ślepa latarka. Cały budynek tonie w ciemnościach, tylko z portierni przez szparę w zasłonie przebłyskuje światło. Dokoła również wszystko wygaszone, obowiązuje całkowite zaciemnienie.
Wkładam cienkie rękawiczki i zabieram się do pierwszego zamka. Łatwo ustępuje. Natomiast z drugim mam dużo kłopotów. Zmieniam wytrychy, ale jakoś nie mogę sobie dać rady. Czuję krople potu na czole. Zaczynam się już denerwować, wreszcie cichy trzask i drzwi stają otworem. Zdejmuję buty i w skarpetkach wślizguję się do wąskiego korytarzyka. Chwilę nadsłuchuję, po czym bezszelestnie skradam się do widniejących na jego końcu schodów. Z uchylonych drzwi portierni pada smuga światła i dochodzą głosy gawędzących strażników. Nie widzę ich, więc i oni nie mogą mnie dostrzec. Stąpając na palcach i wstrzymując oddech, przemykam na piętro. W parę sekund jestem we właściwym pokoju. Dwa biurka, przy nich fotele obrotowe. Wielkich rozmiarów szafa z aktami. Pod jedną ze ścian rodzaj małej komódki.“(4)