„Nikt zrazu nie wzywał Locha Morrisona. Ten zaś starannie zawieszał swoją trąbkę na gałęzi. Wydał im się niesłychanie wprost bosy. Skoczył do wody żabką, a gdy przecinał powietrze, dziewczęta zauważyły, że ma stopy lawendowe od spodu. Brutalnie rozgarniał szerokimi ruchami zbite w gromadkę dziewczęta, a potem dał nurka w miejscu, na które wszystkie wskazywały palcami.
Zaczął zataczać szerokie koła pod wodą, a dziewczęta uderzyły w płacz. Szeroko otwierały skrzywione usta i niejedna napiła się przy tym mętnej, jeziornej wody. Lecz Loch ,ani razu nie spojrzał w ich stronę. Nurkował raz po raz, a jezioro zamykało się nad "nim jak ciężkie wieko. Od czasu do czasu wynurzał się z głębiny z rozdziawioną szeroko gębą, trzymając w, rgkach jakieś olbrzymie .wodorosty, które pokazywał nie im, lecz sobie samemu czy światu, długie wstęgi zielonych obrzydliwości, bezkształtne czarne kłaki i znowu spuszczał się na dno. Za każdym razem Exum, jak na dany sygnał, wydawał z siebie przenikliwy pisk.
— Zamknijcie się! Uciekajcie! Zamulacie tylko wodę! — wrzasnął Loch. Poczuły się dotknięte. Spojrzały po sobie i wydawszy jeszcze jeden kolektywny wrzask, przestały momentalnie płakać. Stały teraz nieruchomG w brązowej mazi, po pas, po szyję, po kolana, po łydki, tworząc literę V, z panną Moody na przedzie. Jej gumowy motyl częściowo przesłaniał im widok. Były rzeczywiście głęboko urażone. Stały nieruchomo w mdłej, brunatnej wodzie, aż poczuły napór podskórnego prądu, aż zaczęło im się wydawać, że za chwilę zniesie je niewidoczna fala wielkiego jeziora. I tylko nikłe cienie podobne do pofalowanych brzegów pękniętego bębna wyznaczały miejsca, z których wyłaniały się z jeziora.“(7)