„Kardynał zaczął się obawiać, że jego postępowanie może przekroczyć granice przyzwoitości, zwłaszcza że delfin był już nieobecny, pożegnał więc Jej Królewską Wysokość z objawami jak najgłębszego i pełnego czułości uszanowania.
W chwili, gdy wsiadał do karety, podeszła do niego pokojówka i weszła niemal do powozu.
— Proszę, oto jest.
I wsunęła mu do ręki jedwabisty kawałek papieru, który przyjął ze drżeniem.
— Jest — powtórzył z żywością i wcisnął w rękę pokojówki pękatą sakiewkę, która nawet pustawa stanowiłaby nie byle jaką nagrodę.
Kardynał kazał natychmiast jechać stangretowi prędko do Paryża.
Przez całą drogę, ukryty w głębi karety, pieścił i całował otrzymany kawałek papieru jak uszczęśliwiony kochanek.
Gdy stanęli u rogatek, rzekł
— Ulica SaintClaude.
Wkrótce potem szedł przez tajemniczy dziedziniec i trafił do małego salonu, gdzie przebywał milczący przewodnik gości, Fritz.
Książę czekał około kwadransa na Balsamo. Wreszcie ten zjawił się podając za przyczynę, zwłoki późną porę, o której trudno spodziewać się odwiedzin.
Istotnie, była już blisko jedenasta w nocy.
— Słusznie, panie baronie — przyznał kardynał — i przepraszam bardzo, że przeszkadzam. Ale przypominasz sobie zapewne, coś mi powiedział któregoś dnia że aby dowiedzieć się o pewnej tajemnicy...“(15)