„e Dżoker
dającego się wieloryba jest ciepło! Myślisz, że nie czułem, jak zaczynam się psuć Przyjechałem z Wiednia w błękitnym fraku i śmietankowej kamizelce, mówiłem obcym akcentem, to im wystarczyło. Byli mi wdzięczni za przyjazd, za akcent, za kamizelkę, musiałem powtarzać tak, z Wiednia, wiedeński frak, wiedeński akcent — oczy im błyszczały, kobiety kleiły się do mnie. Byłem nowy, byłem zagraniczny, tam jeszcze nie noszono śmietankowych kamizelek. Pływałem w uśmiechach i szeptach, prowadziłem kotyliony, tańczyłem. Tańczyłem trochę inaczej niż oni — w Wiedniu obowiązywały miękkie zwroty bioder i odgięcie głowy od partnerki — stawałem się dyktatorem, jednym ruchem powiek rozbijałem małżeństwa. Rano przelatywałem przez miasto w kabriolecie „whisky", powoziłem stojąc, z cygarem w zębach — trzy pary tureckich klaczy w białej uprzęży, po obu moich bokach dwóch mydłków w błękitnych frakach i śmietankowych kamizelkach. Mieszczanie porywali żony, czmychając z jezdni, tam nie ma trotuarów. Słyszałem ich przekleństwa, mówili o mnie „austriackie ścierwo". Często padały zimne deszcze — klimat ostatnio się oziębił, za Sasów lata były podobno upalne — co noc trzymałem bank. Gdy polecono mi objąć dowództwo korpusu na wschodzie, nie miałem pojęcia, co to znaczy w tym kraju przegrać bitwę.“(9)