„Ale zarówno jedna jak i druga zbladły, zamiast z dumą unieść do góry głowy po tej królewskiej pieszczocie.
Hrabina Julianowa de Polignac uczyniła nieznaczny ruch, Jakby pragnąc uwolnić się z objęć królowej, ale ta wbrew jej woli zatrzymała ją przy sobie.
— Być może Wasza Królewska Mość raczyła nie zrozumieć tego, co mamy zaązczyt jej zaproponować dla odwrócenia ciosów, jakie zagrażają tronowi i osobie Waszej Królewskiej Mości, z powodu przyjaźni, jaką nas Wasza Królewska Mość obdarza. Jest to środek bolesny i ofiara pełna goryczy dla naszych serc, ale musimy ją ponieść, gdyż konieczność te^j go wymaga.
Teraz z kolei twarz królowej pokryła się bladością, wyczuła bowiem, że miejsce odważnej i wiernej przyjaźni zajął teraz strach, ukryty w tych słowach pełnych pozornej nieśmiałości.
— A więc proszę, księżno, powiedz, o jaką to ofiarę chodzi
— Ta ofiara nas tylko dotyczy! — odpowiedziała księżna Polignac. — Bóg raczy wiedzieć, dlaczego jesteśmy tak znienawidzeni we Francji. Usuwając się od stóp tronu, przywrócimy mu cały blask i żar miłości ludu. Tej miłości, która już zgasła lub którą tłumiła nasza obecność.
— Chcecie więc mnie opuścić — zawołała królowa, przy tym spojrzała głęboko przejęta na hrabinę i lekko ją odsunęła.“(12)